Χουάν Χοσέ Μιγιάς: Το ακρωτηριασμένο 4

Μεταφρασμένο το διήγημα του Χουάν Χοσέ Μιγιάς, El 4 mutilado, από τη συλλογή Números pares, impares e idiotas.

 

bangselular.blogspot.com

Το ακρωτηριασμένο 4

Ένας ιδιοκτήτης τσίρκου έκλεψε ένα 4 στη χώρα των Ζυγών Αριθμών και του έμαθε να χωρίζεται στη μέση και μετά να ξαναγίνεται ολόκληρο. Οι αριθμοί, αντίθετα απ’ ό,τι πιστεύει ο κόσμος, δεν ξέρουνε αριθμητική, κατά τον ίδιο τρόπο που και οι λέξεις δεν ξέρουνε γραμματική.

Οπωσδήποτε δεν ήταν εύκολη δουλειά, αλλά στους οκτώ μήνες το 4 χωριζότανε στη μέση και να μετατρέπεται σε δυο δύο. Σε λίγους μήνες, κι αφού επέδειξε μεγάλη υπομονή, ο επιχειρηματίας κατάφερε επίσης να χωρίζεται το 4 σε τέσσερα ίσα μέρη, τέσσερα ένα, δίχως να φαίνεται σε κανένα από αυτά τα ένα πως στην πραγματικότητα αποτελούσαν μέρος ενός τέσσερα.

Όταν το 4 άρχισε να συναρμολογείται και να αποσυναρμολογείται μ’ ευκολία, ο επιχειρηματίας το πήγε στη χώρα των Μονών Αριθμών κι έβγαλε ανακοίνωση πως είχε φέρει απ’ την άλλη άκρη ένα σόου πιο παράξενο απ’ όσο χωρούσε η φαντασία:

Έναν ζυγό αριθμό που την Κυριακή το βράδυ θα έπαιζε μπροστά στο κοινό στο Θέατρο Πρωτεύον.  

Η είδηση βγήκε σε όλες τις εφημερίδες και τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν τρεις ώρες αφότου βγήκαν στα εκδοτήρια. 

Οι ειδικοί που ερωτήθηκαν διαβεβαίωσαν πως ζυγοί αριθμοί δεν υπήρχαν, παρά μόνον ως αποκύημα της φαντασίας, και προειδοποίησαν τον κόσμο για το ενδεχόμενο εξαπάτησης από έναν επιχειρηματία χωρίς ηθικούς φραγμούς.

Στην πραγματικότητα, κανείς, ποτέ, δεν είχε δει ζυγό αριθμό, παρά μόνον ως πρωταγωνιστή σε παραμύθια τρόμου. Μερικές φορές, όταν δεν έτρωγαν τα παιδιά, τα απειλούσαν με τον ζυγό αριθμό που κρυβόταν κάτω από το τραπέζι, και που ήταν ικανός να χωριστεί σε δυο όμοιους αριθμούς. 

Η Κυριακή της παράστασης έφτασε, και βγήκε στη σκηνή ο αριθμός 4 που άφησε το μονό κοινό με ανοιχτό το στόμα. Οι μονές μανάδες κάλυπταν τα μάτια των μονών παιδιών τους κι ορισμένοι μονοί ενήλικες κουνούσαν το κεφάλι τους πάνω κάτω, μ’ ένα ανεπανάληπτο γέλιο να τους έχει καταλάβει. 

Το 4 πήγε από τη μια άκρη της σκηνής στην άλλη ώστε να μπορέσει το κοινό να αξιολογήσει την παράξενη μορφή του, κι όταν το σούσουρο άρχισε να καταλαγιάζει και το πλήθος από μoνούς αριθμούς έδειχνε πιο ήρεμο, έκατσε στο κέντρο και άνοιξε σε δυο δύο.

Μπροστά στη φρίκη του κοινού, τα δυο δύο έπιασαν ένα είδος χορού ώστε να μπορέσει να αξιολογήσει ο καθένας το σχήμα τους, την ώρα που τραγουδούσανε με μια φωνή το παρακάτω τραγούδι:

Ήμασταν 2 και γίναμε 1

ή ήμασταν 1 και γίναμε 2;

Σκεφτόμαστ’ ένα πράγμα ο καθένας

ή το ίδιο ταυτόχρονα κι οι δυο;

Ένα 1 που βρισκόταν στην πλατεία βγήκε στον διάδρομο, έκανε εμετό και τράπηκε σε φυγή τρικλίζοντας προς την πόρτα. Ο τρόμος γενικεύθηκε και υπήρξε ένας πανικός από μονούς αριθμούς που έψαχναν την έξοδο, ποδοπατώντας ο ένας τον άλλον. 

Τα δυο δύο, επίσης τρομοκρατημένα από την αντίδραση του κοινού, μετατράπηκαν αμέσως σε ένα τέσσερα που εγκατέλειψε τη σκηνή τρέχοντας. 

Παρά το σκοτάδι που βασίλευε, το 4 βρήκε μια πόρτα που έβγαζε σ’ ένα σοκάκι, κι από την οποία συνήθως έβαζαν τα σκηνικά στο θέατρο. Είχε πια νυχτώσει και δεν υπήρχαν μονοί αριθμοί στα πέριξ.  

Κολλημένο στον τοίχο σαν σκιά, το 4 γλίστρησε από το σοκάκι σε έναν δρόμο φωτισμένο, ελπίζοντας πως εκεί θα του έκοβε τι να κάνει. 

Όμως εκείνος ο δρόμος ήταν γεμάτος από τους μονούς αριθμούς που ’χαν εγκαταλείψει κακήν κακώς το θέατρο και άλλους που τους είχε τραβήξει ο χαμός και μαζεύτηκαν.

Πριν να το πάρει χαμπάρι το 4, ένας μικρός μονός που τον πήγαινε ο πατέρας του απ’ το χέρι, το έδειξε φωνάζοντας: «Εκεί είν’ ο ζυγός, εκεί είν’ ο ζυγός».

Το 4 βγήκε τρέχοντας, κυνηγημένο από ένα πλήθος μονών που εκτόξευαν εναντίον του πάσης φύσεως μονά αντικείμενα και βρισιές. 

Όταν δεν άντεχε άλλο πια, κατέφυγε σε μια μονή είσοδο πολυκατοικίας κι εκεί, μες στο σκοτάδι, χωρίστηκε σε δυο δύο, που με τη σειρά τους, ξεδιπλώθηκαν σε τέσσερα ένα.

Με αυτόν τον τρόπο, κι έχοντας γίνει πλέον  μια παρέα μονών αριθμών, βγήκε στον δρόμο κι ανακατεύτηκε με το μονό πλήθος, του οποίου η οργή διαρκώς μεγάλωνε.

Η μονή αστυνομία της χώρας δεχόταν σφοδρή κριτική που δεν είχε φανεί ικανή να συλλάβει τον αριθμό 4. Ο κόσμος φοβόταν να βγει στον δρόμο, διατρέχοντας τον κίνδυνο να πέσει πάνω του.

Οι γιατροί είχαν πει πως το 4 ήταν ικανό να μεταδώσει κάποια ασθένεια για την οποία τα μονά σκευάσματα ήταν παντελώς άχρηστα. Ο μονός τρόμος αυξανόταν όσο περνούσαν οι μέρες και ο ζυγός αριθμός συνέχιζε να 'ναι ελεύθερος.

Ένας μονός τηλεθεατής έδωσε την εκδοχή τού να χωρίστηκε το 4 διαδοχικά στη μέση έως ότου μετατραπεί σε μια παρέα από ένα. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, θα μπορούσε να παραμένει ασύλληπτο επ’ άπειρο. 

Ο μονός πανικός κατέβαλε τον πληθυσμό. Σύμφωνα με τους ειδικούς που έβγαιναν στην τηλεόραση, έφτανε οποιοδήποτε από αυτά τα ένα που προέρχονταν από τον ζυγό αριθμό να έρθει σ’ επαφή με έναν οποιονδήποτε μονό για να προσβληθεί ο τελευταίος από μια ζυγική λοίμωξη.

Στις οικογένειες όπου υπήρχαν αριθμοί ένα οι γονείς κοίταζαν με δυσπιστία τα παιδιά, και τα παιδιά τους γονείς, και τα αδέλφια μεταξύ τους. Το ένα άρχισε να γίνεται αριθμός κακόφημος, παρότι ήταν ο πρώτος μεταξύ των μονών.

Από μέρα σε μέρα κατέφθαναν ειδήσεις για ξυλοδαρμό ενός 1 σ’ ένα σχολείο ή στη μέση του δρόμου, με την υποψία και μόνο ότι προέρχεται από το 4.  

Στα περίχωρα των πόλεων χτίσθηκαν γκέτο στα οποία δούλευαν και σπούδαζαν τα ένα, απομονωμένα εξ ολοκλήρου από τους υπόλοιπους μονούς αριθμούς.

Παρά ταύτα, ορισμένοι μονοί πιο θερμόαιμοι έβγαιναν τη νύχτα με μονά όπλα, προκαλώντας εκατόμβες από αριθμούς ένα με την πρόθεση να τους εξολοθρεύσουν.

Τελικά, και με την αταξία ολοένα αυξανομένη, η ίδια η κυβέρνηση έδωσε εντολή να τους αποτελειώσουν μέσα σε θαλάμους αερίων.

Πριν μπουν στον θάλαμο, τα τέσσερα ένα που προέρχονταν από το 4 συγκεντρώθηκαν κι αποφάσισαν να φτιάξουν ένα 3, ούτως ώστε να επιζήσει -έστω κι- ένα μέρος από το αρχικό 4. Από τη στιγμή που ένα εξ αυτών περίσσευε, έκαναν κλήρωση για το ποιο έμελλε να πεθάνει, και το δύστυχο μπήκε αδιαμαρτύρητα στον θάλαμο.

Το 4, που τώρα είχε γίνει 3, ανακατεύτηκε με τον μονό πληθυσμό, χωρίς να τραβάει την προσοχή. Όμως, και παρά το γεγονός πως εξωτερικά ήταν ένα αυθεντικό 3, αυτό ένιωθε ακρωτηριασμένο, σαν το ζωντανό που του ’χουν κόψει το ποδάρι.  

Από την άλλη, παρά την μονή του εμφάνιση, είχε κάποια χούγια ζυγά τα οποία δεν μπορούσε να κόψει. Έτσι, έτρωγε δυο φορές τη μέρα και ξύπναγε δυο φορές το βράδυ και φτερνιζότανε τέσσερις φορές όταν του ’μπαινε κάτι στη μύτη.

Μετατράπηκε έτσι σ’ έναν μονό αριθμό αλλόκοτο που δεν γινόταν αποδεκτός πουθενά. Τότε, άρχισε να σκέφτεται τρόπους να ταξιδέψει στη χώρα των ζυγών αριθμών, από την οποία είχε πολύ θολές αναμνήσεις, μιας και τον είχαν απαγάγει από παιδί. Έτσι, έψαξε τον ιδιοκτήτη του μονού τσίρκου, που το είχε απαγάγει, και τον ρώτησε πού βρισκόταν η χώρα των ζυγών.   

-Είναι μια χώρα πολύ επικίνδυνη, είπε ο μονός επιχειρηματίας. Ένα 3 δεν θ’ άντεχε εκεί ούτε πέντε λεπτά.

 -Εγώ είμαι ένα 4, είπε το 3, ένα 4 ακρωτηριασμένο και θέλω να γυρίσω στους δικούς μου.

Ο επιχειρηματίας, θλιμμένος, του έδωσε όλες τις απαραίτητες οδηγίες για να φτάσει στη χώρα απ’ την οποία προερχόταν, αν και το προειδοποίησε να μην εμπιστεύεται και πολύ τη φάρα του.

Το ακρωτηριασμένο 4 ταξιδέψε για μέρες διασχίζοντας τη χώρα του Αλφάβητου, και τη χώρα της Εβδομάδας, και τη χώρα των Εποχών και τη χώρα των Μηνών. Κι όταν έφτασε στο σημείο να πεθάνει απ' την κούραση, συνάντησε τη χώρα των Ζυγών Αριθμών, της οποίας το χώμα φίλησε με χαρά. 

Όμως δεν είχε τελειώσει ακόμα το φιλί όταν και παρατήρησε πως τριγύρω του ξεκινούσε αναστάτωση. Σήκωσε το κεφάλι και είδε, πράγματι, μια ομάδα από αριθμούς να το περικυκλώνουν:

-Τι είναι αυτό το τόσο αποκρουστικό; ρώτησε ένας μικρός ζυγός τον ζυγό πατέρα του.

-Δεν ξέρω, γιε μου, μην κοιτάς, απάντησε ο ζυγός πατέρας, τραβώντας τον γιο του απ’ το μπράτσο.

-Είναι ένας μονός αριθμός, φώναξε άξαφνα με μια έκφραση τρόμου ένα 8 με γυαλιά.

Στη χώρα των Ζυγών Αριθμών υπήρχαν θρύλοι σχετικά με τους μονούς αριθμούς, όμως κανείς δεν πίστευε πραγματικά στην ύπαρξή τους.

Όπως και να ’χει, στα παραμύθια εμφανίζονταν ως αριθμοί βίαιοι, ελαττωματικοί, βλαβεροί. Ίσως γι αυτό, έπιασαν να το λιντσάρουν αμέσως.

-Μην μου κάνετε κακό, σας παρακαλώ, φώναζε το 4 που εμφανιζόταν ως 3. Είμαι ένας ζυγός αριθμός ακρωτηριασμένος, που κατάφερε να ξεφύγει από τη χώρα των Μονών.

Αυτό, αντί να ηρεμήσει τα πνεύματα, τα άναψε. Έφτασε τότε ένα αυτοκίνητο της αστυνομίας από το οποίο βγήκε ένας αριθμός έξι που έμοιαζε με επιθεωρητή. Το ακρωτηριασμένο 4 είπε σε αυτό το 6 πως αν χωριζότανε στη μέση θα μετατρεπότανε σε δυο αριθμούς μονούς.

Όμως, όπως έχουμε πει, οι αριθμοί δεν ξέρουνε αριθμητική, και το 6 το πήρε στραβά κι άφησε το πλήθος να λιντσάρει το 4 μέχρι θανάτου.

Το πτώμα του, ταριχευμένο δεόντως, διατηρείται στο Μουσείο Φοβέρων και Τρομερών της χώρας των Μονών Αριθμών. Ο κόσμος πάει να το δει και σκιάζεται, δίχως να ξέρει πως όταν το κοιτάζει, βλέπει τον ίδιο του τον εαυτό.

Μετάφραση στα ελληνικά: Γιώργος Χατζητριανταφύλλου

Επιμέλεια: Ειρήνη Χατζηκουμή

 

 

 

 

Τι σημαίνει το γεγονός ότι οι αυτονομιστές απέκτησαν την πλειοψηφία στις εκλογές της Καταλονίας; (BBC Mundo)

Τι σημαίνει το γεγονός ότι οι αυτονομιστές απέκτησαν την πλειοψηφία στις εκλογές της Καταλονίας;

Άρθρο του BBCMundo σχετικά με τις πρόσφατες τοπικές εκλογές στην Καταλονία που ανέδειξαν πρώτη δύναμη τους αυτονομιστές του "Junts per Si"

theguardian.com

Περισσότερα από 5 εκατομμύρια Καταλανών προσήλθαν στις κάλπες αυτή την Κυριακή σε αυτές τις κάπως περιπλοκές εκλογές για το τοπικό κοινοβούλιο, στις οποίες τα αποσχιστικά κόμματα έδωσαν χαρακτήρα δημοψηφίσματος ως προς την ανεξαρτησία από την Ισπανία.

Σ’ αυτό το περιβάλλον, οι δυνάμεις που προσβλέπουν στην ανεξαρτησία κέρδισαν την απόλυτη πλειοψηφία στο καταλανικό κοινοβούλιο, παρότι δεν κατάφεραν να συγκεντρώσουν το 50% των ψήφων.

Ανοίγεται έτσι ένα αβέβαιο τοπίο, αν και οι αυτονομιστές θεωρούν πως δικαιούνται να προχωρήσουν τη ρήξη με την Ισπανία.

Αφότου έγιναν γνωστά τα εκλογικά αποτελέσματα, οι ενωτικές δυνάμεις έδωσαν έμφαση στο ότι οι αυτονομιστές δεν συγκέντρωσαν περισσότερο από το 50% των ψήφων, το οποίο και αποδεικνύει πως η πλειοψηφία των Καταλανών είναι αντίθετη στην απόσχιση.

Η συμμέτοχη του 77,5% ξεπέρασε κατά δέκα μονάδες την καταγεγραμμένη στις τοπικές εκλογές του 2012.

Κερδισμένοι και χαμένοι

Ο ηγέτης της αποσχιστικής συμμαχίας "Junts per Si" (Μαζί για το ναι), Αρτούρ Μας, που συγκέντρωσε 62 έδρες από το σύνολο των 135 του κοινοβουλίου, διαβεβαίωσε πως τα αποτελέσματα αυτά αποτελούν εντολή αναζήτησης ανεξαρτησίας. 

Η δεύτερη πολιτική δύναμη ήταν το νεοσύστατο κόμμα "Ciutadans" (Πολίτες) που κέρδισε 25 έδρες, τριπλασιάζοντάς τες σε σχέση με το 2012, εδραιώνοντας τη θέση του ως αξιωματική αντιπολίτευση.

Ο  σχηματισμός αυτός, που θα εμφανιστεί για πρώτη φορά σε εθνικό επίπεδο στις εκλογές του Δεκεμβρίου, κέρδισε την ψήφο πολιτών δυσαρεστημένων με παραδοσιακές δυνάμεις όπως το Καταλανικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (PSC) και το συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα (ΡΡ).

Μολονότι το PSC απώλεσε δυναμική καταλαμβάνοντας 16 μόνο έδρες, άντεξε περισσότερο στην καταιγίδα από το ΡΡ που υπέστη συντριβή εκλέγοντας 11 μόνο βουλευτές από τους 19 που έβγαλε το 2012.

Ναι… αλλά όχι

«Οι Καταλανοί ψήφισαν ναι στην ανεξαρτησία», είπε ο Αρτούρ Μας, ο οποίος θεώρει πως έχει νομιμοποιηθεί το σχέδιο του για απόσχιση.

Ωστόσο, η αντιπολίτευση υποστηρίζει πως η πλειοψηφία απέρριψε  την απόσχιση.

Για να αποκτήσει τον έλεγχο του αυτονόμου κοινοβουλίου το «Μαζί για το ναι» χρειαζόταν τις 68 έδρες.

Αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να συμμαχήσει με την άλλη ομάδα που προωθεί την ανεξαρτησία, τον αριστερό ριζοσπαστικό σχηματισμό «Candidatura d' Unitat» Popular (Υποψηφιότητα Λαϊκής Ενότητας, CUP) που έβγαλε δέκα αντιπροσώπους.

Το «Μαζί για το ναι» διαβεβαίωνε στο πρόγραμμά του ότι εφόσον κέρδιζε τις εκλογές θα έθετε σε εφαρμογή ένα πλάνο που θα κατέληγε στην ανεξαρτησία της Καταλονίας το αργότερο σε 18 μήνες.

Οι ψήφοι της αυτονομιστικής συμμαχίας μαζί με αυτούς της CUP συγκέντρωσαν το 47,9% επί των ψηφισάντων.

Τώρα τι γίνεται;

Διάλογος, πολύς διάλογος. Με τέτοιο πολιτικό σκηνικό είναι πιθανό να ακολουθήσουν εβδομάδες διαπραγματεύσεων.

Και σίγουρα δεν θα είναι εύκολο να καταλήξει σε κυβερνητική συμφωνία, μιας και το πρώτο εμπόδιο που θα πρέπει να υπερπηδήσουν οι αυτονομιστές είναι η εύρεση κοινών σημείων.

Από τη μια, το «Μαζί για το ναι» είναι μια συμμαχία που καλύπτει ένα φάσμα κομμάτων με διαφορετικό πολιτικό πρόσημο, συμπεριλαμβανομένου κι ενός χριστιανοδημοκρατικού κόμματος, την ώρα που το CUP είναι ένα κίνημα της ριζοσπαστικής αριστεράς.

Εκ των πραγμάτων, η CUP επέλεξε να μην αποτελέσει μέρος της συμμαχίας αυτής κι έδειξε να απορρίπτει το να είναι ο Αρτούρ Μας, ένας συντηρητικός πολιτικός, πρόεδρος της τοπικής κυβέρνησης.

Το μεγαλύτερο στραπάτσο θα ήταν για τους αυτονομιστές να μην καταφέρουν να σχηματίσουν κυβέρνηση με απόλυτη πλειοψηφία, εάν δεν έρθουν σε συμφωνία.

Μεταξύ των δυσκολιών που θα έχουν να αντιμετωπίσουν είναι το σύνταγμα της χώρας που δεν επιτρέπει την απόσχιση περιοχών.

Το διμερές αυτονομιστικό πλάνο συμπεριλαμβάνει τη δημιουργία νέων τοπικών οργάνων,  ένα καταλανικό σύνταγμα, μια κεντρική τράπεζα και δικαστικό σύστημα.

Το μέλλον

Υπάρχουν αναλυτές που θεωρούν πως τα άσχημα αποτελέσματα του ΡΡ είναι δείγμα του ότι η κυβερνητική στρατηγική του Μαριάνο Ραχόι έχει αποτύχει.

Παρά ταύτα, το Λαϊκό Κόμμα του Ραχόι έστειλε καθησυχαστικό μήνυμα μέσω κοινωνικής δικτύωσης, διαβεβαιώνοντας πως θα συνεχίσει «να εγγυάται την ενότητα της Ισπανίας».

Η κυβέρνηση του Ραχόι έχει αντιταχθεί στη διενέργεια δημοψηφίσματος, με το επιχείρημα πως αντίκειται στο σύνταγμα της χώρας κι έχει διαβεβαιώσει πως θα κάνει χρήση κάθε δυνατού νομίμου μέσου για να αποφευχθεί η διαδικασία μιας καταλανικής απόσχισης.

Ωστόσο, μια τόσο εμφατική νίκη για τους αυτονομιστές στο τοπικό κοινοβούλιο είναι ένα δυνατό χτύπημα για την κυβέρνηση του, τρεις μόλις μήνες από τη διεξαγωγή γενικών εκλογών, και δίνει πάτημα σε εκείνους που πιστεύουν πως η κεντρική κυβέρνηση θα έπρεπε να ήταν πιο ανοιχτή στον διάλογο.

Το αίσθημα για ανεξαρτησία εντάθηκε με την οικονομική κρίση που τώρα διαπερνά την Ισπανία και άφησε διψήφια ποσοστά ανεργίας.

Τους τελευταίους μήνες έχει επεκταθεί ο φόβος του ότι μια εδαφική συνένωση στη χώρας θα μπορούσε να επηρεάσει την εμπιστοσύνη των αγορών και την οικονομική ανάκαμψη της.

Μετάφραση στα ελληνικά: Γιώργος Χατζητριανταφύλλου

   

 

  

Μάριο Βάργκας Γιόσα: La ciudad y los perros (απόσπασμα)

Μεταφρασμένο απόσπασμα από το μυθιστόρημα “La ciudad y los perros” (Edición conmemorativa del cincuentenario, Alfaguara, 2012, pp.186-188) του σπουδαίου περουβιανού συγγραφέα, Μάριο Βάργκας Γιόσα. Ευχαριστώ την Ειρήνη Χατζηκουμή για την πολύτιμη συμβολή της.

 

www.rae.es

Δεν πιστεύω  πως ο διάολος υπάρχει αλλά είναι φορές που ο Τζαγκουάρ με κάνει κι αμφιβάλλω. Αυτός λέει πως δεν πιστεύει, αλλά είναι ψέματα, και καλά. Φάνηκε όταν την έχωσε στον Αρόσπιδε επειδή μίλησε άσχημα για την αγία Ροζαλία. «Η μάνα μου ήταν ταγμένη στην αγία Ροζαλία κι όποιος μιλάει άσχημα γι αυτήν είναι σαν να μιλάει άσχημα για τη μάνα μου», και καλά. Ο διάολος πρέπει να έχει το πρόσωπο του Τζαγκουάρ, το ίδιο του το γέλιο και τίποτα μυτερά κέρατα. Έρχονται να πάρουν τον Κάβα, είπε, τ’ ανακαλύψανε όλα. Κι έβαλε τα γέλια, την ώρα που ο Ρόλος κι εγώ χάναμε τη μιλιά μας και μας σηκωνότανε η τρίχα. Πώς το μάντεψε; Ονειρεύομαι συνέχεια πως τον ζυγώνω από πίσω και τον σωριάζω και του ρίχνω στο έδαφος, γκαπ, παφ, κρακ. Να δούμε τι θα κάνει όταν ξυπνήσει. Κι ο Ρόλος το ίδιο πρέπει να σκέφτεται. Ο Τζαγκουάρ είναι ένα κτήνος, Βόα, τέτοιο γομάρι δεν υπάρχει, μου είπε απόψε, είδες πώς το μάντεψε για τον βλάχο, πώς γέλασε; Αν μου την είχανε φέρει εμένα, να δεις που και πάλι θα κατουριότανε στα γέλια. Αλλά μετά, λες και τον έπιασε τρέλα, μόνο που δεν ήτανε για τον βλάχο, αλλά για τον ίδιο. «Εμένα είναι που μου την έχουνε φέρει, δεν ξέρουνε με ποιόνε τα βάζουνε», όμως αυτός που είναι μέσα είναι ο Κάβα, μου σηκώνεται η τρίχα, κι άμα στο τέλος καθότανε η μπίλια σ’ έμενα; Θα μ’ άρεσε να του την φέρνανε του Τζαγκουάρ, να βλέπαμε τη φάτσα του, κανείς δεν του την φέρνει ποτέ, αυτό είναι και το πιο σπαστικό, όλα τα προβλέπει. Λένε πως τα ζώα αντιλαμβάνονται τα πράγματα από τη μυρωδιά. Μυρίζουνε και να τα μας, από τη μύτη τους μπαίνουνε όλα όσα πρόκειται να συμβούνε. Η μάνα μου λέει: τη μέρα του σεισμού του ’40 κατάλαβα πως κάτι θα συμβεί, ξάφνου τα σκυλιά της γειτονιάς τρελαθήκανε, τρέχανε και ουρλιάζανε σαν να ’βλεπαν τον διάολο με τα κέρατα και την τρίχα κάγκελο. Λίγο μετά ξεκινούσε το τρέμουλο. Έτσι κι ο Τζαγκουάρ. Έβαλε τη γνωστή του φάτσα κι είπε «κάποιος την έριξε τη ρουφιανιά του», «μα την Παναγία, ναι», κι ο Ουαρίνα κι ο Μόρτε ούτε που εμφανιστήκανε, ούτε που ακουστήκανε τα βήματα τους, ούτε τίποτα. Ντροπή, δεν τον είδε ούτε αξιωματικός, ούτε υπαξιωματικός, θα τον είχανε χώσει μέσα εδώ και καιρό, εδώ και τρεις βδομάδες θα ήτανε στον δρόμο, αίσχος, να δεις που θα ’ναι κάνας δόκιμος. Κάνα στραβάδι ίσως ή κανένας της Τετάρτης. Και της Τετάρτης στραβάδια είναι, πιο μεγάλα, πιο ψαγμένα, αλλά στο βάθος στραβάδια. Εμείς ποτέ δεν ήμασταν εντελώς στραβάδια, στον Κύκλο το χρωστάμε, κάναμε και μας σεβόντουσαν, δεν ήταν κι εύκολη η δουλειά μας. Όταν ήμασταν στην Τετάρτη διανοήθηκε κανένας από την Πέμπτη να μας βάλει να στρώσουμε κρεβάτια; Τόνε ρίχνω κάτω, τόνε φτύνω, Τζαγκουάρ, Ρόλος, Κάβα βλάχο, μπορείτε να με βοηθήσετε; Με τσούζουνε τα χέρια από τόσο ξύλο σ’ αυτήν την αδερφάρα. Ούτε καν με τους στούμπους της Δεκάτης δεν τα βάζανε, όλα τα χρωστάνε στον Τζαγκουάρ, ήταν ο μόνος που δεν άφησε να τον βαφτίσουνε, έδωσε το παράδειγμα, άντρας βαρβάτος, τι να λέμε. Περάσαμε κάνα δυο μέρες καλές, καλύτερες απ’ όλα όσα ήρθανε μετά, αλλά δεν θα ’θελα να γυρίσει ο χρόνος πίσω, το αντίθετο μάλλον, να ’χε περάσει, εκτός κι αν στραβώνανε όλα με την ιστορία του βλάχου, θα τον σκότωνα έτσι και τρομάξει και μας μπλέξει όλους. Βάζω το χέρι μου στη φωτιά για πάρτη του, λέει ο Ρόλος, κιχ δεν θα βγάλει ακόμη κι αν του χώσουνε πυρωμένο σίδερο. Μεγάλη αναποδιά να καείς τώρα στο τέλος, ακριβώς πριν τις εξετάσεις, για ένα βρωμότζαμο, όχι, ρε. Δεν θα μ’ άρεσε να ’μουνα ξανά στραβάδι, γνωρίζοντας το τι είναι, έχοντας την εμπειρία. Έχει στραβάδια που λένε εγώ θα γίνω στρατιωτικός, εγώ θα γίνω αεροπόρος, εγώ θα γίνω ναυτικός, όλοι οι ασπρουλιάρηδες θέλουνε να γίνουνε ναυτικοί. Κάνε υπομονή κάνα δυο μήνες και μετά τα λέμε.     

Απόδοση στα ελληνικά: Γιώργος Χατζητριανταφύλλου